WishWheeler : 4x 50 km rollen voor Doe Een Wens!
Tijdens de 25e rolstoelvierdaagse in Delden (26 t/m 29 juli) gaat de 29 jarige Nienke Leenman uit Aalden 4 dagen lang 50 kilometer rollen in haar rolstoel. Met deze sportieve prestatie zamelt ze geld in voor Stichting Doe Een Wens.
Ruim 10 jaar geleden was zij zelf het middelpunt van een wensvervulling verzorgd door Doe Een Wens. Juist daardoor heeft ze er nu voor gekozen de unieke prestatie neer te zetten en de opbrengst te doneren aan deze stichting die de liefste wens van kinderen tussen de 3 en 18 jaar met een levensbedreigende ziekte vervult.
Deze prestatie is uniek te noemen doordat ze deze 200 kilometer rollend af gaat leggen; dus zonder het gemak van bijvoorbeeld versnellingen.
Sinds een aantal jaar bestaat het initiatief “WishWalker” ; een groep enthousiaste wandelaars die zich laten sponsoren tijdens de Nijmeegse Vierdaagse voor Doe Een Wens Stichting Nederland.
En nu dus voor het eerst een WishWheeler!
Kijk voor meer info op www.wishwheeler.nl
17-09, 8e NHC.
GSC Emmen race, Emmen.
Met ingepakte camper naar Emmen, waar ik de laatste NHC moest rijden .
Het was een zwaar parcours, met 2 klimmetjes
, waarvan de ene vrij heftig.Verder was het een parcours met veel lastige klinkers.
Ik zat vanaf de start in een groepje met John,die aanvankelijk de trein trok, Ronald, Peter en Jeanette
. Jeanette had ik steeds achter me in mijn wiel en dacht, die wordt wel moe. Maar tijdens de derde ronde ging het bij mij totaal mis.
Mijn keel zwol weer op als een ballon, ik voelde het dit keer ( net als in Schijndel) niet aankomen
.
Na ongeveer een kwartier fietsen, moest ik opgeven, het overviel me ineens.
Ik kreeg te weinig lucht en had moeite met slikken. Al snel had ik geen stem meer, mijn tong en lippen werden heel snel heel dik, net of ze opgeblazen werden. Het ademen werd steeds zwaarder, totdat het zwart werd. Het was heel erg eng.
De ambulanten hebben me op het gras al een infuus in gedaan en dingen ingespoten. Ook kreeg ik zuurstof, daar kwam ik iets van bij.
Ze hebben me met loeiende sirenes afgevoerd. En ik werd verder in het ziekenhuis behandeld. Het was nog heftiger als in Schijndel.
Ik moest op het ziekenhuis blijven en we mochten die avond niet naar Kroatië.
De volgende dag, was mijn gezicht nog gezwollen, mijn tong( waar ze gaasjes in mijn mond op hebben gedaan met adrealine) niet meer, maar mijn lippen en bij de ogen wel.
We mochten zondag op vakantie gaan. Ik was de eerste week erg verdrietig en boos. Want Italië moest ik ook vergeten.
Ik had zo graag op het podium gestaan daar. Ik had hard getraind op die 7,5 km tijdrit en nou ja sowieso heel het seizoen, geen training voorbij laten gaan, als het niet hoefde. En ik zou zeker als derde in het EHC gehuldigd worden.
Maar goed, gezondheid gaat boven alles, cliche, maar zeker waar.
Inmiddels weet ik dat ik moet stoppen met handbiken als topsport.
Mijn geest is sterker dan mijn lichaam en dat nekt me nu.Mijn vaten zijn niet sterk genoeg.De artsen kennen ook niemand met hart en vaar ziekten, die aan topsport doen.Ik dacht, dat ik het onmogelijke, mogelijk had gemaakt. Maar ik heb het onmogelijke nu weer onmogelijk gemaakt.
Als handbiken je grootste gedrevenheid, uitdaging en levensinvulling is, en dit valt weg wegens lichamelijk disfunctioneren
, dan doet dat onmeunig pijn en is het dal heel diep waar je weer uit moet zien te klauteren.
Maar hoe dan ook I will be back met nieuwe doelen.
Wordt vervolgd......................................................
Donderdag 25 augustus Zomeravondronde van Ede 7e NHC.
Na mijn crash in Lobbach was het nog maar de vraag of ik wel weer op tijd hersteld zou zijn, om de NHC race in Ede te gaan rijden. Mijn bike was inmiddels weer helemaal in orde, maar mijn ribben en mijn hand zijn nog niet helemaal hersteld. Gelukkig kan ik wel tegen een beetje pijn
en durfde ik het aan om te gaan starten.
Bij de start stonden Laura en ik op de eerste startrij, en wij gaven de eerste rondes ook het tempo aan. Op een gegeven moment liet John achter ons een gaatje vallen en lagen we ook goed op kop. De mannen van de Nederlandse selectie lieten dat natuurlijk niet op zich zitten en gingen gas geven, precies in een hele scherpe bocht voor de spoorwegovergang. De schrik van Lobbach zit er nog flink in bij me en ik was heel voorzichtig in die bocht. Daardoor moest ik Laura laten gaan en kon ik aansluiten in het wiel van John, Ronald en Peter zaten ook in ons groepje. We hadden een mooi tempo van plm. 30 km/u. John en Peter deden het kopwerk in ons groepje totdat we gedubbeld werden door de kopgroep. Heel spannend op zo’n smal en kort parcours. Peter kroop bij Laura in het wiel en sprong zo weg uit ons groepje. Ronald Vincenten kon gelukkig af en toe ook nog een beetje kopwerk doen en we konden keurig het tempo vast houden.
Door de pijn in mijn ribben had ik behoorlijk last van mijn ademhaling en was mijn hartslag behoorlijk hoog. De laatste drie rondes kwam ik volgens mij door mijn angst voor de bochten heen en ging het fantastisch!! Ik won zelfs de eindsprint van de heren en eindigde op een 2e plaats bij de dames en op een 7e plaats in het algehele klassement. Best wel tevreden met dit resultaat en met goede moed op weg naar Emmen en Parabiagio
06-08
6e EHC wegwedstrijd Lobbach, Duitsland
Nou het was me mijn wedstrijd wel.
Een half uur voor we aankwamen kwamen we erachter, dat Dick mijn wielertas met al mijn kleding boven had laten staan.
Paniek dus. Ik had ook daar mijn hartslagmeter in. Maar eenmaal daar, kreeg ik van alle kanten kleding aangeboden.
Ik heb uiteindelijk in een broek en shirt van Andrea Eskau
gereden en een hartslagmeter daar bij de fitness van het hotel geleend.
Ik was er dus klaar voor. Er lag een zwaar parcours op ons te wachten met een rot keerpunt, die je bijna helemaal stil liet staan.
Verder was het veel klimmen en scherpe bochten.
Het was erg warm bij de start. Eskau ging er meteen vandoor, maar de nr 3 liet ik op mijn beurt weer achter me. Ik haalde al snel een paar heren in, waaronder ook Seine. En mijn voorsprong op de dame achter mij werd steeds groter.
Ook zag ik John steeds ietsie dichterbij komen, die zat ook alleen en reed naar zijn zeggen “niet goed”.
Op een gegeven moment begon het te regenen en werd de weg spek glad. In de scherpe afdaling naar beneden werd ik door Mausander ingehaald (kop).
De motor bleef achter hem omdat ie het waarschijnlijk te gevaarlijk vond daar in te halen. Maar Mausander sneed mij af en ik moest uitwijken en er was nix eer aan te remmen.
Ik vloog met bijna 40 km/u de hooibalen in. Mijn ribben sloegen in elkaar joh en ik kreeg nauwelijks lucht.
Mijn hele bike aan diggelen
en ik afgevoerd met de ambulance. Maar lang leve mijn hypermobiliteit, geen rib gebroken, alleen gekneusd. En ik heb een scheurtje in mijn boven arm.
Ik heb veel last van mijn nek en hoofdpijn en misselijk door de knal. Maar ik heb geluk gehad. Mijn handbike is er slechter aan toe. Wielen kapot, cranck afgebroken en nog iets afgebroken.
Ik ben nu weer thuis, eerst maar een weekje uitrusten en dan maandag naar Schmicking ( afspraak met Thomas), om de schade op te nemen.
Hopelijk kan ik in Ede weer starten.
25-07
6e NHC Helden van Delden Delden 21 km
Na een regenachtige dag
was het bij de start toch aardig droog. Er werd snel gestart en ik kon even mee. maar al snel sloeg mijn adem weg ( dikke tong en lippen), ik kon moeilijk slikken en ademen.
Ik schrok hiervan, omdat ik dit al bijna een jaar niet meer had gehad.
Ik moest de kop loslaten en later Theo ook. Ik heb nog een stuk samen met Peter gefietst, maar heb toen mijn eigen rit gereden. Ik reed nog aardig door en werd 2 de en liet Seine en Ronald achter me.
Ondanks mijn lichamelijke tegenslag, heb ik erg genoten van de rit. het publiek en de sfeer waren geweldig.en al mijn fans en vrienden waren super
www.twentserolstoelvierdaagse.nl
Daarna rolstoel vierdaagse, 70 km per dag.
Top week gehad
18-6-2011 3e EHC in Louny, Tsjechië.
Nadat we eerst nog even met de Handbike langs Brama geweest waren konden we vrijdagochtend vroeg met de camper vertrekken richting Tsjechië. Dit keer niet op een camping maar gewoon midden in het centrum van Louny op het plein bij het start/finish gebied. ’s Avonds rond 7 uur arriveerden we al in Louny en ging ik eerst het startnummer ophalen. John had al een restaurant geregeld en we konden heerlijk op een terras met een schitterend uitzicht op de rivier en bergen gaan zitten.
De race in Louny bestond uit 2 onderdelen, tijdrit en criterium, op 1 dag. Na veel twijfels had ik besloten om helemaal voor het criterium te gaan en de tijdrit niet te rijden. Dit ook omdat ik het niet goed had met mijn schildklier en de afgelopen tijd erg moe was.
Toen John ’s ochtends klaar was met zijn tijdrit zijn we eerst de ronde van het criterium gaan verkennen. Een behoorlijk pittig parcours, met een aantal scherpe bochten en een verschrikkelijk lange klim. (waar ik stiekem wel van houd). Doordat het zo’n vol programma was kon er voor de wedstrijd niet ingereden worden, dus heb ik naast de camper op de rollerbank warmgereden(verschrikkelijk). Om half vier viel het startschot en kon ik direct goed mee met de 2 Duitse dames. Ze speelden een spelletje en probeerden me een aantal keren na een bocht er af te rijden. Ik heb alles gegeven en het lukte ze niet om een gat te slaan
. Echter na 3 kwart van de race moest ik me gewonnen geven. Balen natuurlijk, maar nadat ik mijn hartslag iets liet zakken, kon ik weer tempo gaan rijden en heb toen ook wel genoten van het parcours. Ik finishte als 3e en behaalde daarmee mijn 2de EHC podium plek
Het verschil wordt steeds kleiner!! Ik weet gewoon zeker dat het me gaat lukken.
Moe maar voldaan kon ik heerlijk gaan douchen. Na deze verdiende douche kon ik nog net zien dat John, na een slecht begin, aan een inhaalrace was begonnen. Hij finishte als 4e in zijn race. Het weekend hebben we afgesloten met een etentje en een heerlijk wijntje. Nu even een paar weken geen wedstrijden en voorbereiding op de 2e helft van het seizoen.
03-06
2e EHC tijdrit Rechherswill, Zwitserland. 10 km
Mijn eerste tijdrit.
Woensdag zijn Dick en ik met de camper richting Zwitserland gereden.
Donderdag middag kwamen we op de camping in Solothurn aan, waar we een paar dagen voor de wedstrijden verbleven. John stond naast ons met zijn tentje.
John en ik zijn aan het eind van de middag, naar het parcours van de tijdrit gereden. We hebben het parcours verkend. Ik vond het super, veel klimmen in het begin en dan glooiend. Ik voelde me goed en had vertrouwen in mijn eerste tijdrit. Alhoewel ik ook wel erg zenuwachtig was.
De volgende dag moesten we al om 14.30 in Rechherswill zijn om onze start nummers op te halen en voor een bikecheck.
Daarna hebben John en ik nog een keertje het parcours gedaan en vanaf toen was het wachten. John starte om 18.01 en ik pas om 19.14 uur. Ik stond wat onzeker aan de start met de top 3 van de wereld achter me. Ik had me voorgenomen snel op een hoog tempo te komen en dan gewoon maar zo hard mogelijk door rijden. De anderen reden met schema's. Maar het was mijn eerste tijdrit en ik had geen idee van een schema
. Het begon al goed, de starter maakte een foutje en liet me te vroeg starten. Dus ik mocht nog een keer, pffff, de adrialine kwam uit mijn oren. Maar goed daar ging ik dan voor de tweede keer. Ik kwam snel op snelheid en ging op avontuur. Ik keek op mijn km teller en wist dat er een ruime bocht kwam, waarna een steile klim. Ik had de bocht in mijn hoofd en kwam er met hoge snelheid aan. Maar ze hadden de bocht gehalveerd dmv pionnen
. Ik vloog erin en raakte er eentje, daar ging mijn snelheid en concentratie. De pion had mijn teller ook uitgeschakeld, dus ik had geen idee. Al snel werd ik door de eerste dame ingehaald( we starten een halve minuut achter elkaar). En uiteindelijk hebben Vieth, Eskau en Laura mijn ingehaald, de top 3 van de wereld waar ik al bang voor was, ha,ha. Maar ik moest door natuurlijk en ik kan je zeggen dat het erg zwaar was. De tijdrit was absoluut geen suc6.
04-06
3e EHC wegwedstrijd Oensingen, Zwitserland. 42 km ( 3 rondjes van 14 km)
Na de mislukte tijdrit van gister, nu alles geven voor een goede wegwedstrijd.
Met het inrijden het rondje van 14 km met John gereden. En ongelovelijk maar echt waar, ik reed weer lek. Ik kon het niet geloven
, zoveel pech achter elkaar. Ik wou mijn fiets het liefst in een sloot gooien. Ik was zo teleurgesteld. Maar er was geen sloot te bekennen
.
Gelukkig was het deze keer voor de wedstrijd en kon Dick mijn tubes nog vervangen door mijn gewone wielen.
We moesten ons al vroeg ( bijna 3 kwartier van te voren) opstellen voor de start en dat was geen pretje, want het was 30 graden geworden.
Met het rijden had ik daar geen problemen mee, dan houd ik daar wel van, genoeg rijwind met die snelheden.
Ik starte snel (dat kan ik) en ik zat erbij, bij de kopgroep. Al snel besefte ik hoe geweldig het was om aan zo'n groot hanbike evenement mee te doen. Hier waren alle nationaliteiten vertegenwoordigd, Azie, Australie, Zuid Afrika, overal kwamen de renners en rensters vandaan, Weer heel anders dan in Rosenau, waar voornamelijk Europa rijd. Ik zat lekker in de groep en kon goed meekomen. Ik moest proberen zolang mogelijk bij de groep te blijven. In de eerste klim wou Laura gelijk demareren, maar ik kan ook klimmen en dus bleef ik bij. Nadat ik de eerste ronde overleefd had, gingen we de tweede ronde in en toen werd het echt uitkijken. Ik beet me vast in de bumpers voor me en overleefde een paar demarages. Toen moesten Vieth en ik eraf. Maar we kwamen terug. Tot 10 km voor het einde, zetten Eskau en Laura weer een demarage in en moesten wij er weer af. Ik gaf alles om er weer bij te komen, of in ieder geval bij Vieth te blijven. Maar mijn hartslag zat al op 185 hpm. En ik moest toekijken hoe Vieth weer bij de andere 2 kwam, die geen van beide nog kop wilden doen, Vieth dacht, dan moet ik de kar maar trekken, want ze was bang dat ik anders weer bij zou komen en het op de sprint aan kwam en dat is niet haar ding. Jammer, wel de mijne. Maar goed ik moest de laatste 10 km alleen doen en reed het snot voor mijn ogen. Ik dacht zo hard mogelijk doorgaan, stel je voor dat ze voorin, gaan klooien, omdat ze niet voor elkaar willen werken, heb ik nog een kans op een podium plek. Maar helaas door het werk van Vieth (respekt hoor) gebeurde dit niet. Ik heb bij de finish nog ff een eindsprint eruit gegooid, geen idee waar ik het vandaan haalde, maar ik zag mijn hartslag naar 192 hpm gaan (nog niet eerder zooo hoog).
Eskau 1, Laura 2, Vieth 3, Nicole 4.
Ik was nu wel tevreden over de wedstrijd
29-05
3e NHC Wijk en Aalburg, een uur en een ronde, start 13.00 uur.
Over deze wedstrijd kan ik kort zijn.
Ik starte snel met Ivan op kop en daarachter, Roel, John en ik.
Als snel had Ivan zich opgeblazen en nam Roel de kop over. Op dat moment gebeurde het. Ik reed lek
. Dus na 3,5 km zat de wedstrijd er voor mij op. Ik
baalde enorm. Na 20 min kwam er nog wel een reserve wiel en heb ik nog even gereden, maar de wedstrijd was verloren natuurlijk. Ik heb wel de gele trui behaald.
15-05
2e NHC Paragames Schijndel
Ik twijfelde heel erg om wel of niet te gaan rijden in Schijndel. Twente speelde vandaag natuurlijk de finale wedstrijd en dat wou ik absoluut niet missen.
Maar ik kon Schijndel ook niet echt missen voor het klassement.
De start was om 11.30 uur, dus besloot ik te gaan rijden om vervolgens met pa en John in een kroeg in Schijndel Ajax- Twente te kijken. De afloop daarvan weten we
. Jammer maar ze hebben een prima seizoen gevoetbald.
Nu mijn wedstrijd :
Nadat het vorig jaar zo mis ging tijdens de wedstrijd in Schijndel
was het best spannend voor me. Vanaf de start zat ik direct in het wiel van Mathijs Plat en we waren goed weg. Er ontstond een mooi kopgroepje waar Laura de Vaan ook in zat. De eerste ronde kwamen we goed door. Maar in de 2e ronde ging het in een scherpe bocht mis. John werd vanachter gelanceerd en werd de bocht uitgeduwd. Toen de kruitdampen opgedroogd waren, was Laura samen met Jetze en Mathijs Plat er vandoor. Samen met John en Ivan zijn we in de achtervolging gegaan. Nadat Laura moest lossen bij Mathijs en Jetze werd onze achterstand steeds kleiner, zelfs tot 15 seconden. Maar toen Laura door de 2 koplopers op een ronde werd gezet kon ze weer even aanhaken en zodoende werd onze achterstand weer groter. Op de finish was mijn achterstand op Laura 30 seconden. De andere dames wist ik achter me te laten, dus ik ben 2 de geworden.Prima race gereden en ben heel blij met deze prestatie.
23-04
1e EHC race in Rosenau, 44 km. Start 11.00 uur.
Op een heel snel parcours in Rosenau, (Frankrijk) is tradiegetrouw de eerste race van het Europese Handbike Circuit. De twee Duitse toppers, Eskau (wereldkampioen en Paralympisch goud) en Vieth (nr. 3 bij de WK en Paralympisch brons) in de WH4 klasse stonden ook aan de start, en het doel was om er zo lang mogelijk bij te blijven. Dat ging goed.Vanaf het begin bij Eskau in het wiel en zelfs af en toe op kop.
Na 5 km al kreeg Eskau pech met haar fiets en moest even stoppen. Daar hebben we natuurlijk op gewacht, je moet die Duitse dames altijd te vriend houden. We reden eerst met z'n vieren, maar toen Eskau ging versnellen, moest de Israelische Pascale eraf. Nu was het voor mij vastbijten in de Duitse wielen. De wedstrijd ging heel goed en het belangrijkste: zonder klachten. Bij het ingaan van de laatste ronde begon Eskau in samenwerking met Vieth met het plaatsen van demarrages, die ik even kon beantwoorden. Maar 6 km voor de finish kon ik niet meer reageren. En ben op hartslag naar de finish gereden. Eskau won met grote overmacht de eindsprint van Vieth en op anderhalf minuut werd ik 3e. Ik kijk tevreden terug op deze wedstrijd
.
16-04
1e NHC Oldenzaal 75 min, start 13:00 uur.
Geweldig gereden in een persoonlijk baanrecord van 31, 5 km/u.
Laura zat helaas meteen goed tussen de kopgroep, dus die was ik al snel kwijt. Nu was het de zaak, de achterstand zo klein mogelijk te houden en hopen dat zij de snelle mannen ook moest lossen. Ik kwam in een mooie groep terecht met sterke mannen zoals John, Theo, Alfred en Nico(die verassend goed uit de winter kwam). Ik ben uiteindelijk 2de geworden en was heel erg tevreden over mijn race. Het allerbelangrijkste was dat ik zonder lichamelijke klachten ben gefinished
, dat is mijn grootste winst. En mooier kon het niet beginnen, een thuiswedstrijd met zoveel vrienden aan de kant. Een goede start van een hopelijk mooi seizoen.
11-06
4e NHC Houthalen, Belgie
Rijd ik niet ivm 65 jaar schoonmama.
Daar gaat mijn gele trui
.
13-08
7e EHC Tijdrit Fowlmead, Engeland
Afgelast
14-08
8e EHC wegwedstrijd Fowlmead, Engeland
Afgelast
30-09
9e EHC tijdrid Parabiago, Italie
01-10
10e EHC wegwedtrijd Parabiago, Italie
Geen haar op zijn hoofd, die er ook maar aan dacht mij naar Italie te rijden
.





Nicole Schefer weer bijna op haar oude niveau
Als handbiken je grootste gedrevenheid, uitdaging en levensinvulling is, en dit valt weg wegens lichamelijk disfunctioneren, dan is het dal diep waar je weer op eigen kracht uit moet zien te klauteren.
Nicole Schefer overkwam dit. Vorig jaar november moest ze een zware operatie aan de aorta ondergaan waarna de nodige fysieke tegenslagen zich aandienden. Het was een zwaar gevecht voor Nicole waarbij ze op ’t Roessingh geholpen werd in haar streven om weer zo goed mogelijk te kunnen functioneren. En wie weet beter wat vechten is dan Nicole, die op haar 19de een herseninfarct kreeg en sindsdien haar doelen nogal eens heeft moeten bijstellen.
In het handbiken had ze een nieuwe uitdaging gevonden waarin ze veel plezier en voldoening ervoer. Dus eenmaal aan het revalideren, vroeg ze in februari alweer om haar handbike. Dit werd haar in het begin slechts een keer per week 10 minuten toegestaan op de tacx (= rollerbank). Al snel breidde ze dit uit naar twee keer per week 15 minuten.
Na intern op ’t Roessingh te hebben gerevalideerd bouwde ze, eenmaal weer thuis, het handbiken buiten langzaam weer op. Het was een zware tijd voor Nicole, maar met haar enorme wilskracht wist ze het deze zomer weer zover te brengen dat ze vijf keer per week gemiddeld 40 km fietste, naast haar mobiliteitsoefeningen drie keer per week en nog drie keer per week revalideren.
“Eind mei heb ik voor het eerst weer een wedstrijd gereden in Schijndel. En ondanks
dat ik erg goed reed, voelde ik me na een tijdje niet goed worden waardoor ik moest stoppen. Balen, maar het was blijkbaar nog te vroeg voor wedstrijden”.
Toch ging Nicole door met een trainer op afstand, die haar de schema’s doormailde. Pas eind juli, na weer de nodige onderzoeken te hebben ondergaan, probeerde ze weer haar favoriete parcours te rijden in Delden waarna ze er de vierdaagse mee reed. “Hierin kon ik nog niet helemaal voluit, maar ik reed de wedstrijd wel uit” vertelt ze.
In Ede deed ze mee aan de N.K. waar ze zilver, met voor haarzelf een gouden randje, won. Ze voelde de krachten weer toenemen waardoor ze ook in Utrecht 2e werd.
Nicole is zich ervan bewust dat haar prestaties mede afhankelijk zijn van haar gezondheid. Aan inzet ontbreekt het haar niet, want ondanks dat ze deze winter hard zal moeten trainen op de tacx binnen, wat zwaar en saai is, heeft ze dit er toch voor over.
Omdat ze wist dat afgelopen seizoen voor haar in het teken stond van herstel, wilde ze zichzelf toch een uitdaging opleggen. Toen dan ook besloten werd om hun vakantie in Frankrijk door te gaan brengen, vatte ze het plan op om de Mont Ventoux te gaan beklimmen.
“Als ik boven zou komen, zou ik de eerste vrouw zijn die de top van deze onmeundige puist van 22,1 km per handbike zou bereiken, en wel vanaf Bedoin, de moeilijkste kant”, vertelt ze uitgelaten.
Op de grote dag startte ze om 10 uur bij het fonteintje in Bedoin. Het was erg warm en de weg was lang en steil. Het was één grote klim waarbij ze geplaagd werd door vervelende vliegen die met haar meeliftten.
Pas na 10 km kwam de top even in het zicht om even plotseling weer te verdwijnen. Ook een lekke band hoorde bij het spektakel. Gelukkig kon die vakkundig door vriend Dick worden verwisseld zonder dat ze uit de fiets hoefde te stappen. Onderweg nam ze even de tijd bij het monument van Tommy Simpson om hem te eren. Eindelijk, na uiterst steile laatste kilometers en onder aanmoediging van zeker 50 mensen, bereikte ze na 3.15 uur de top van de enorme reus, zoals ze het zelf zegt. “Ik was zeer voldaan en vond het een geweldige ervaring” vertelt ze enthousiast. Het was haar hoogtepunt dit jaar.
Volgend voorjaar wil Nicole weer meedoen aan de Nederlandse en buitenlandse competitie. Als dit goed gaat wil ze weer meetrainen met de selectie op Papendal.
Haar grote wens is om volgend jaar aan het W.K. deel te nemen, hoewel ze weet dat het een zwaar traject is. “Maar niets is onmogelijk” spreekt ze zichzelf toe. Nicole is echt een diehard. TSp.
Samenwerking Twentse Rolstoelvierdaagse Delden en
Revalidatiecentrum Het Roessingh Enschede
Als vanaf de 1e Twentse rolstoelvierdaagse in 1985 hebben de STS en
Revalidatiecentrum “Het Roessingh” Enschede met elkaar van doen
gehad.
Een beetje murw van de onwrikbare opstelling van de organisatie van de
Nijmeegse wandelvierdaagse om vooral geen rolstoelers toe te laten,
werd - toen nog onder de N.I.S.= Nederlandse Invaliden Sportbond met
kartrekker dhr. Dick van Rijn - het initiatief genomen om een volwaardig
en jaarlijks terugkerende 4-daagse voor rolstoelgebruikers in het leven te
roepen.
In het decor van het prachtige Twentse landschap en met Stad Delden
als organiserende gemeente werd in 1985 de eerste vierdaagse
verreden. Destijds met een zeer beperkt aantal deelnemers
Een ieder weet dat bij het organiseren van een dergelijk evenement het
een en ander komt kijken met betrekking tot de organisatie. Zeker in de
beginfase was het veel pionieren en puzzelen.
Eén van de medewerkers die al vanaf de 1ste rolstoelvierdaagse voor
STS actief was, was dhr. Arjan Van der Velde. Hij was destijds via de
STS al betrokken bij de organisatie van de 6-landenwedstrijd atletiek in
Delden. Hij was destijds tevens in dienst van Het Roessingh in de functie
van SportStimuleringsMedewerker.
Eén van zijn taken was om externe sport en bewegingsactiviteiten op te
zettten, danwel hier ondersteuning bij te leveren. Onderliggend doel voor
het Roessingh was om revalidanten die uitstroomden na hun revalidatie,
mogelijkheden te bieden om door te gaan met sportieve activiteiten.
De samenloop van het opstarten van “het Nijmeegse alternatief” en de
sportstimuleringsfunctie van Van der Velde gaven destijds de aanleiding
tot samenwerking.
Zoals gezegd, in het begin dient er veel geregeld te worden om een
dergelijk evenement mogelijk te maken. Met name voor de doelgroep
“mensen met een motorische beperking” komt hier nogal het een en
ander aan extra’s bij kijken.
Naast de nodige paramedische voorzieningen (douchestoelen, urinalen,
liften etc.) beschikt “Het Roessingh” ook over de nodige professionele
kennis en expertise. Denk hierbij aan revalidatieartsen en
fysiotherapeuten. Tot op de dag van vandaag heeft “Het Roessingh”
haar bijdrage geleverd in de ondersteuning middels medici en
paramedici.
Gelukkig kan de organisatie een beroep doen op een groot leger van
ondersteunende vrijwilligers. Mensen met hart voor het evenement, de
doelgroep en de gemeente Delden. Zonder hun inzet en enthousiasme
is een evenement van deze omvang haast onmogelijk te realiseren.
Voor de 20e editie heeft het bestuur van STS een verdergaand beroep
gedaan op “het Roessingh”. Eén van de aan “Het Roessingh” gelinieerde
organisaties is door de STS benaderd. Het betreft hier Stichting Sport
Spectrum Roessingh (verder SSR). SSR is een organisatie die als doel
heeft bewegingsactiviteiten voor de doelgroep te organiseren en te
ontwikkelen in de regio.
In dit kader is SSR gevraagd om de organisatie van het criterium op zich
te nemen. Een uitdaging die SSR gaarne op zich neemt. Goed om de
reeds bestaande contacten tussen STS en SSR verder aan te halen en
een impuls om de kwaliteit van het criterium op een hoger plan te
krijgen.
Voor SSR is een gebeuren als deze, met een landelijk en zelf
internationale bekendheid, goed om in de regio meer bekendheid te
krijgen. Meer bekendheid betekent dat SSR na de rolstoelvierdaagse de
doelgroep beter van dienst kan zijn om hen te adviseren en te
begeleiden in de zoektocht naar, mogelijk nieuwe, sportactiviteiten.