Nicole Schefer weer bijna op haar oude niveau
Als handbiken je grootste gedrevenheid, uitdaging en levensinvulling is, en dit valt weg wegens lichamelijk disfunctioneren, dan is het dal diep waar je weer op eigen kracht uit moet zien te klauteren.
Nicole Schefer overkwam dit. Vorig jaar november moest ze een zware operatie aan de aorta ondergaan waarna de nodige fysieke tegenslagen zich aandienden. Het was een zwaar gevecht voor Nicole waarbij ze op ’t Roessingh geholpen werd in haar streven om weer zo goed mogelijk te kunnen functioneren. En wie weet beter wat vechten is dan Nicole, die op haar 19de een herseninfarct kreeg en sindsdien haar doelen nogal eens heeft moeten bijstellen.
In het handbiken had ze een nieuwe uitdaging gevonden waarin ze veel plezier en voldoening ervoer. Dus eenmaal aan het revalideren, vroeg ze in februari alweer om haar handbike. Dit werd haar in het begin slechts een keer per week 10 minuten toegestaan op de tacx (= rollerbank). Al snel breidde ze dit uit naar twee keer per week 15 minuten.
Na intern op ’t Roessingh te hebben gerevalideerd bouwde ze, eenmaal weer thuis, het handbiken buiten langzaam weer op. Het was een zware tijd voor Nicole, maar met haar enorme wilskracht wist ze het deze zomer weer zover te brengen dat ze vijf keer per week gemiddeld 40 km fietste, naast haar mobiliteitsoefeningen drie keer per week en nog drie keer per week revalideren.
“Eind mei heb ik voor het eerst weer een wedstrijd gereden in Schijndel. En ondanks
dat ik erg goed reed, voelde ik me na een tijdje niet goed worden waardoor ik moest stoppen. Balen, maar het was blijkbaar nog te vroeg voor wedstrijden”.
Toch ging Nicole door met een trainer op afstand, die haar de schema’s doormailde. Pas eind juli, na weer de nodige onderzoeken te hebben ondergaan, probeerde ze weer haar favoriete parcours te rijden in Delden waarna ze er de vierdaagse mee reed. “Hierin kon ik nog niet helemaal voluit, maar ik reed de wedstrijd wel uit” vertelt ze.
In Ede deed ze mee aan de N.K. waar ze zilver, met voor haarzelf een gouden randje, won. Ze voelde de krachten weer toenemen waardoor ze ook in Utrecht 2e werd.
Nicole is zich ervan bewust dat haar prestaties mede afhankelijk zijn van haar gezondheid. Aan inzet ontbreekt het haar niet, want ondanks dat ze deze winter hard zal moeten trainen op de tacx binnen, wat zwaar en saai is, heeft ze dit er toch voor over.
Omdat ze wist dat afgelopen seizoen voor haar in het teken stond van herstel, wilde ze zichzelf toch een uitdaging opleggen. Toen dan ook besloten werd om hun vakantie in Frankrijk door te gaan brengen, vatte ze het plan op om de Mont Ventoux te gaan beklimmen.
“Als ik boven zou komen, zou ik de eerste vrouw zijn die de top van deze onmeundige puist van 22,1 km per handbike zou bereiken, en wel vanaf Bedoin, de moeilijkste kant”, vertelt ze uitgelaten.
Op de grote dag startte ze om 10 uur bij het fonteintje in Bedoin. Het was erg warm en de weg was lang en steil. Het was één grote klim waarbij ze geplaagd werd door vervelende vliegen die met haar meeliftten.
Pas na 10 km kwam de top even in het zicht om even plotseling weer te verdwijnen. Ook een lekke band hoorde bij het spektakel. Gelukkig kon die vakkundig door vriend Dick worden verwisseld zonder dat ze uit de fiets hoefde te stappen. Onderweg nam ze even de tijd bij het monument van Tommy Simpson om hem te eren. Eindelijk, na uiterst steile laatste kilometers en onder aanmoediging van zeker 50 mensen, bereikte ze na 3.15 uur de top van de enorme reus, zoals ze het zelf zegt. “Ik was zeer voldaan en vond het een geweldige ervaring” vertelt ze enthousiast. Het was haar hoogtepunt dit jaar.
Volgend voorjaar wil Nicole weer meedoen aan de Nederlandse en buitenlandse competitie. Als dit goed gaat wil ze weer meetrainen met de selectie op Papendal.
Haar grote wens is om volgend jaar aan het W.K. deel te nemen, hoewel ze weet dat het een zwaar traject is. “Maar niets is onmogelijk” spreekt ze zichzelf toe. Nicole is echt een diehard. TSp.